บางครั้งเราแพ้ไม่ใช่เพราะทำได้น้อย แต่เพราะใช้แรงเกินไป

บางวันเราไม่ได้แพ้เพราะทำได้น้อยครับ

เราแค่ใช้แรงเกินส่วน จนไม่มีอะไรเหลือให้ชีวิตหลังเลิกงาน

ผมเคยคิดว่า ถ้ายังไหวอีกนิดก็ควรฝืนต่อ

แต่พอทำแบบนั้นบ่อย ๆ งานชิ้นสุดท้ายของวันอาจได้เพิ่มขึ้นหนึ่งชิ้น

ขณะที่เวลาคุยกับคนที่บ้าน เวลากินข้าวดี ๆ หรือเวลาอยู่เงียบ ๆ กับตัวเองหายไปหมด

คืนนี้ลองถามตัวเองง่าย ๆ ครับ

"งานที่เหลือ จำเป็นต้องเสร็จคืนนี้จริงไหม"

ถ้าไม่จำเป็น เขียนไว้หนึ่งบรรทัดว่าพรุ่งนี้จะเริ่มตรงไหน แล้วปิดงานตรงนั้น

การหยุดเมื่อรู้ว่าล้า ไม่ได้แปลว่าเราไม่รับผิดชอบ 💪

มันคือการไม่เอาแรงทั้งหมดไปจ่ายให้เรื่องเดียว

วันนี้ไม่ต้องฝืนจนหมดครับ เก็บแรงไว้ให้คนที่รัก ให้ร่างกาย และให้ชีวิตนอกงานด้วย 😊

ลุยกันครับ

---

//aiDraftHumanCrafted